هستی

دیگه مثل قبلنانیستم..حوصله ندارم..گاهی تخس وتلخ میشم وراضیم ازاینکه آدمهای تازه ای رومیبینم که نیازنیست خودقبلم روبراشون اجراکنم
فرارکه میکنم ازهمه..
ازحرف هاوسوال ها وتوجه ها..
ازخوم حتی..خودمومیزارم میرم ساعت ها توعالم خلسه..توسکوت.
همه چیزومیزارم وهمه جاروخالی میکنم.بعدهمه درهاروپشت هم میبندم که ازخودم که فقط چشمی بمونه ناچاربه دیدن..
نفس عمیق میکشم وبرمیگردم که تنهایی بشینم..
درخالی محضم به خیال خودم، میبینم توبازهم هستی..
بدون خودم هم حتی..درخودم نشستی..